I KWADRA: widać całą wschodnią połowę tarczy

 (od nowiu Księżyc pokonał 1/4 swojej orbity)

- widoczność Księżyca ok. 50%

Po nowiu- widoczność Księżyca ok. 37%

 

18 listopada
Widoczność 23%

Data i godzina:	17 listopad 2012 - 20:56
Faza księżyca:	Księżyc rośnie
Widoczność w procentach:	21%

MISJE APOLLO

Misja	Astronauci	Start/Lądowanie 1 /Lądowanie 2	Charakterystyka
APOLLO 7	Walter M. Schirra Jr. Donn F. Eisele Walter Cunningham	11 październik 1968 22 październik 1968	Pierwsza misja Apollo. W sumie wykonano 163 okrążenia po orbicie.
APOLLO 8	Frank Borman Jr. James A. Lovell Jr. Williams A. Anders	21 grudnia 1968 27 grudnia 1968	Dziesięć okrążeń Srebrnego Globu. Pierwsza misja rakiety Saturn V. Na orbicie Księżyca w dniu Wigilii.
APOLLO 9	James A. McDivitt David R. Scott Russell R. Schweikart	3 marca 1969 13 marca 1969	Pierwszy lot kompletnego statku Apollo. 151 okrążeń wokół orbity. Pierwsze załogowe testy modułu księżycowego.
APOLLO 10	Thomas P. Stafford John W. Young Eugene A. Cernan	18 maja 1969 26 maja 1969	Na orbicie Księżyca. 31 okrążeń. Moduł księżycowy opuszczony na wysokość 15 i 20 kilometrów od powierzchni Księżyca.
APOLLO 11	Neil A. Armstrong Michael Collins Edwin E. "Buzz" Aldrin	16 lipiec 1969 20 lipiec 1969 24 lipiec 1969	Lądowanie na Księżycu. Pobrano próbki oraz osadzono amerykańską flagę.
APOLLO 12	Charles "Pete" Conrad Richard F. Gordon Jr. Alan L. Bean	14 listopad 1969 18 listopad 1969 24 listopad 1969	Kolejne lądowanie. Misja napotkała na części sondy Surveyor 3, które zabrała na Ziemię.
APOLLO 13	James A. Lovell Jr. Fred W. Haise Jr. John L. Sweigert Jr.	11 kwietnia 1970 17 kwietnia 1970	OK, Houston mamy tu problem. Eksplozja zbiornika z tlenem Powrót w Module księżycowym.
APOLLO 14	Alan B. Shepard Jr. Stuart A. Roosa Edgar D. Mitchell	31 stycznia 1971 3 lutego 1971 9 lutego 1971	Wiele eksperymentów naukowych. Astronauci o mało nie zgubili się podczas spaceru po powierzchni Księżyca.
APOLLO 15	David R. Scott James B. Irwin Alfred M. Worden	26 lipca 1971 30 lipca 1971 7 sierpnia 1971	Pierwsze użycie pojazdu księżycowego, na którym astronauci przejechali ponad 27 kilometrów.
APOLLO 16	John W. Young Thomas K. Mattingly II Charles M. Duke Jr.	16 kwietnia 1972 20 kwietnia 1972 27 kwietnia 1972	Problemy podczas lądowania. 3 dni na powierzchni Księżyca. Astronauci ustanowili rekord prędkości pojazdu księżycowego - 18 km/h.
APOLLO 17	Eugene A. Cernan Ronald E. Evans Harrison H. Schmitt	7 grudnia 1972 11 grudnia 1972 19 grudnia 1972	Jak dotąd ostatni ludzie na powierzchni Księżyca.

MORZA NA POWIERZCHNI KSIĘŻYCA

     Pogoda znowu nie pozwala nam obserwować Księżyca.
Ale w zadośćuczynienie wrzucam powierzchnie Księżyca z zaznaczonymi morzami i oceanami ;)

cz. 1

cz. 2

CIEKAWOSTKI

  W lutym czasami nie ma ani jednej pełni Księżyca. Zdarza się to jednak bardzo rzadko – następny taki luty nastąpi w 2066 r.
• Ziemia jest położoną najbliżej Słońca planetą, która posiada księżyc
• Żadna kobieta nie postawiła jeszcze stopy na Księżycu
• Na Księżycu wylądowało jak dotąd 12 osób: Neil Armstrong i Edwin Aldrin (Apollo 11); Alan L. Bean i Charles Conrad Jr. (Apollo 12); Edgar D. Mitchell i Alan B. Schephard (Apollo 14); James B. Irvin i David R. Scott (Apollo 15); Charles M. Duke Jr. i John W. Young (Apollo 16); Eugene A. Cernan i Harrison H. Schmitt (Apollo 17). Misja Apollo 13 nie dotarła na Księżyc
• Podczas pierwszego lądowania na Księżycu człowiek spędził na jego powirzchni 21 h i 36 min.
• Podczas pełni i nowiu przypływy i odpływy oceanu są wzmacniane przez wpływ Słońca – są to tzw. „wiosenne pływy”
• księżyc najbardziej zbliża się do Ziemi na odległość 256 334 km (perygeum), a oddala na odległość 405 503 km (apogeum)
• Masa Księżyca stanowi około 1/80 masy Ziemi
• Gdyby płaszczyzna orbity Ziemi wokół Słońca oraz płaszczyzna orbity Ksieżyca wokół Ziemi były takie same, Księżyc ulegałby zaćmieniu przez Ziemię podczas każdej pełni, zaś Słońce ulegałoby zaćmieniu przez Księżyc za każdym razem, kiedy byłby on w nowiu. Ponieważ jednak obie orbity nie nakładają się, cień Księżyca zazwyczaj nie pada na Ziemię, zaś cień Ziemi omija Księżyc
• Mniej więcej co 19 lat w jednym miesiącu występują dwie pełnie Księżyca. Ostatnim takim rokiem był rok 2004 (lipiec)
• W lutym nigdy nie mogą wystąpić dwie pełnie, ponieważ najkrótszy odstęp między nimi wynosi 29,3 doby

Księżyc jest coraz mniejszy

Naukowcy z NASA ogłosili ostatnie wyniki swoich badań wywołując tym falę sensacji na świecie. Odkryli, że przez ostatnie 800 milionów lat Księżyc ulegał kurczeniu, jego promień zmniejszył się przez ten czas ok. 100 metrów.

- Księżyc jest mniejszy niż był kiedyś - co więcej, nadal będzie się kurczyć - tak wypowiada się Tom Watters jeden z naukowców, którzy badają ten ewenement.

Tajemnice Księżyca odkryto dzięki zdjęciom jego powierzchni, gdy szukano na niej śladów lodu. Według badaczy kurczenie Księżyca występuje przez spadek temperatury.

NIEBIESKI KSIĘŻYC

31 sierpnia tego roku była niepowtarzalna okazja, żeby zobaczyć niebieski Księżyc. Kolejna taka szansa dopiero w 2015 r. Sprawdźcie, kiedy warto w tym tygodniu obserwować niebo.

Niebieski księżyc to określenie dla drugiej pełni w miesiącu. W tym roku takie zdarzenie przypadło 31 sierpnia. O godzinie 14:58 czasu polskiego nasz satelita osiągnęła pełną fazę.
Przypominamy, że poprzednia pełnia miała miejsce pierwszego dnia miesiąca.
Czemu księżyc będzie niebieski?
Nazwa drugiej pełni miesiąca "niebieski Księżyc" niestety nie pochodzi od barwy satelity. Pełnia ostatniej nocy sierpnia wyglądała jak każda inna. Termin pojawił się w pierwszej połowie XX wieku i sugerował, że niebiańskie zjawisko jest niezwykle rzadkie. Z czasem każdą drugą pełnię miesiąca zaczęto określać tę nazwą.
Rzadkie niebieskie księżyce?
Tak naprawdę dwie pełnie w miesiącu do rzadkich nie należą. Niebieskie Księżyce zdarzają się średnio raz na 2,7 lat, a czasami znacznie częściej. W 1999 r. takie zjawisko wystąpiło zarówno w styczniu, jak i w marcu, bez pełni księżyca w lutym.
Skąd dwie pełnie w jednym miesiącu?
Niebieskie Księżyce istnieją, ponieważ ziemskie miesiące kalendarzowe nie są idealnie zsynchronizowane z księżycowymi.
Nasz satelita krąży po orbicie ziemskiej 29,5 dnia. W tym czasie możemy obserwować różne jego fazy. Z kolei wszystkie ziemskie miesiące kalendarzowe, z wyjątkiem lutego, mają 30 lub 31 dni, więc od czasu do czasu zdarzają się dwie pełnie Księżyca w jednym miesiącu.

O KSIĘŻYCU

Dzisiaj znowu nie możemy obserwować naszego pięknego satelity, a więc wrzucam ciekawostkę na temat Księżyca , którą znalazłam w internecie . ;)

Coś dla małych sado-naukowców.

Powstało kilka teorii wyjaśniających pochodzenie ziemskiego Księżyca. Najwcześniejsze przypuszczenia zakładały, że oderwał się on od skorupy ziemskiej wskutek sił odśrodkowych, pozostawiając bliznę w postaci ogromnego zagłębienia (którym miał być Ocean Spokojny). Jednak ta koncepcja „rozszczepieniowa” wymagała zbyt dużej początkowej energii obrotu, toteż pojawiła się hipoteza zakładająca, że Księżyc powstał niezależnie od Ziemi i został przez nią tylko przechwycony. Również ona nie zdobyła uznania w świecie nauki, ponieważ warunki wymagane do spełnienia jej założeń (na przykład gruba warstwa atmosfery, zdolna rozproszyć energię Księżyca) były niemożliwe do spełnienia. Teoria "koformacji" zakładała natomiast, że Ziemia i Księżyc powstały równocześnie z tego samego dysku akrecyjnego. Według jej twórców, Księżyc uformował się z materiału otaczającego proto-Ziemię w taki sam sposób, jak planety z pierwotnego dysku wokółsłonecznego. Nie wyjaśnia ona jednak obecności na Księżycu żelaza w postaci metalicznej. Również żadna z tych hipotez nie wyjaśnia wysokiej wartości momentu pędu układu Ziemia-Księżyc. Obecnie najpopularniejszą teorią tłumaczącą powstanie ziemskiego satelity jest teoria wielkiego zderzenia. Zakłada ona, że zderzenie proto-Ziemi z ciałem wielkości Marsa wyzwoliłoby ilość energii wystarczającą do wyrzucenia dostatecznej ilości materii na orbitę okołoziemską; z materii tej następnie miał uformować się Księżyc. Nierozstrzygnięte zagadnienia tej teorii dotyczą przede wszystkim ustalenia względnych rozmiarów Ziemi i ciała, z którym nastąpiła kolizja, a także tego, jaka ilość materiału pochodzącego z Ziemi i owego ciała utworzyła Księżyc. Według obecnych danych, ziemski satelita powstał 4,527 ± 0,01 miliarda lat temu, to jest około 30-50 milionów lat po uformowaniu się Układu Słonecznego.

Czyżby?

Księżyc z każdym rokiem oddala się od ziemi o 4 cm rocznie, 1 metr co 25 lat. Wykonajmy proste obliczenie pomijając początkową siłę pędu księżyca w momencie katastrofy, tak jakby jej nie było, jakby oderwał się od niej z taką samą prędkością z jaką oddala się teraz...

Księżyc znajduję się aktualnie ok 384 403 km od ziemi.

1000 m x 25 lat = 1 km na 25000 lat

384403km x 25000L = 9610075000L = 9.6 mld lat temu

Niektóre źródła podają 2 cm, uwzględnijmy ten fakt i teraz podzielmy to na pół, ile nam wyjdzie? 4,8 mld lat!

W obliczeniach nie brano pod uwagę zderzenia z innym ciałem i siły początkowej rozwarcia ciał, wniosek? W ziemię nic nie uderzyło, księżyc powstał w tym samym czasie co ziemia! Tylko jak? Wygląda to tak jakby zostało zaprojektowane...

- Patrząc przez pryzmat zwykłego ziemianina czapa księżyca idealnie pokrywa się co do centymetra ze słońcem, dziwny i wielce zagadkowy zbieg okoliczności.

- Zgodnie z obowiązującymi prawami Księżyca nie powinno go tam być, ponieważ kiedy planeta posiada satelity, są one znacznie od niej mniejsze, w stosunku do ziemi powinien mieć ok. 50-500 km, a nie 3476 km.

- Księżyc jest ciągle zwrócony w stronę Ziemi tą samą stroną. Powód; Księżyc obraca się wokół własnej osi . Ruch obrotowy ma ten sam okres co ruch obiegowy wokół Ziemi, to jest 27 322 dni. Jest to jedyny tak przypadek w naszym układzie słonecznym.

- Księżyc ma zbyt idealną orbitę, by mogła być naturalna, żadna planeta nie ma tak idealnie ułożonego księżyca z perfekcyjnym kursem i prędkością.